Listen on:
Episodes
Tuesday Mar 31, 2026
Tuesday Mar 31, 2026
Sisters and brothers, congregation of our Lord Jesus Christ. We have read that some Greeks came to Jesus. This is the first time we hear of non-Jews, foreigners, outsiders seeking out Jesus. Outsiders—people who do not belong to the circle of Jesus’ disciples—and they speak these poignant words: “We want to see Jesus.” And actually, that is the theme of this entire week in all the services, in all the reflections: we want to see that Jesus. It is a simple request, but it touches the heart of the Gospel. For whoever truly wants to see Jesus, where should we look for him? We may often look for him in the intimacy of our daily lives and seek a Jesus who cares for us every day. A comforting, loving, merciful, kind—well, above all, friendly Jesus, dear Jesus. Or perhaps we seek him throughout history as the judge of this world. Oh, Jesus, come and set this earth right once and for all. Make everything that is crooked straight. Everything that is askew will fall into place. Justice and peace. We can also long for and seek that Jesus—the judge, the king, the ruler. But those Greeks seek him at the feast of liberation, at the feast of the passage through darkness and death. They seek him, quite rightly, at the Passover feast. Well, they still seek him as a teacher or perhaps as the one who dares to share a Passover meal with those outsiders, with people from outside. We want to see Jesus. They don’t dare approach him themselves. Perhaps that is also part of our attitude—that we do talk about Jesus but perhaps allow his words to touch us only a little, that he comes close to us. We ask each other, we ask our traditions if we want to see Jesus. Whoever truly wants to see Jesus must not seek him in power or glory, not in daily comfort, not in images of our own desires or our own needs. We must seek him as we follow him this week. In the path he wanted to take, the path he chose, the path he is now walking. And that is why Jesus does not answer with a direct yes or no; let them come. He does not answer with a word that meets their desires and their expectations. He begins immediately with words that point to his cross. Miraculous words, for that is how John always writes… As if Jesus were expounding deep theology there; he probably put it more simply, but in John it sounds like this: “The hour has come for the Son of Man to be glorified.” Well, “glorified” is a kind of code word for perishing, being crucified, dying. There’s already a whole theology, a doctrine, a concept behind it. But this is how he puts it according to this Gospel: The hour has come for the Son of Man to be glorified. And we’re going to sit, as it were, ready to witness that. Yes, Jesus, that’s why we came. Because with the glorification of Jesus, he brings that kingdom of God; he has that solution for all our troubles; then he is truly our comfort in daily life. Then he takes away mourning; death no longer reigns; everything becomes peaceful and free, and will be glorified. Yes, but not the glorification we hope for and expect. His glory is not a triumph, but a grain of wheat that falls into the earth and dies. The grain of wheat falls into the earth; you can’t even see it anymore, and there that grain of wheat actually dies, no longer visible, out of sight. The exaltation of Jesus is not a throne we hope for—the one those Greeks might hope for—but a cross. Whoever wants to see Jesus, especially this week, must look not to a path that goes upward, but to a path that goes downward. Fortunately, we do know where that path ultimately leads. And it leads to a vision that Jesus has made his own and that has been the guiding principle of his life. The goal toward which he is directed. In the words of Isaiah: Arise, be enlightened, for your light has come and the glory of the Lord rises upon you. Perhaps those Greeks read that in the Greek translation of Isaiah—that vision speaking of a light rising upon a people walking in darkness. That light does not come like a sudden dawn; it does not simply appear as if someone were flipping a light switch and suddenly the whole world were bathed in the light of God’s glory. That light comes—as we learn this week, as we hear on Good Friday, as we experience on Holy Saturday—through the path Jesus takes. He is that light that is among them for only a short time, that light that does not overwhelm us, so that we squint because it is so bright. It is a light that invites us with an outstretched hand. Isaiah speaks of nations that will come to that light. And sure enough, the Greeks have read and heard it. In John we see the first signs of this: the Greeks ask to see him. Isaiah’s prophecy begins to resonate, to echo, in the reality of this encounter. But then again, that encounter sounds so different from what those Greeks had hoped for, and perhaps also very different from what we had hoped for. Wouldn’t it be wonderful, brothers and sisters, to hear stories about Jesus triumphing over his enemies, smiting everything that stands in the way of justice and peace, and in a single stroke—not over a few days, but in a single stroke—putting an end to all injustice and all violence in this world? A violent end to an era of violence. Isn’t there sometimes, somewhere within us—when you watch the news on television, when you hear about all the things that can go wrong in this world, what people can do to one another—isn’t there a tiny bit of that longing for such a rough but effective intervention in our history? The other words of Isaiah speak of humiliation being reversed, of desolation being healed. And then I must add this: those words are addressed first and foremost to Israel, to the Jewish people. Where you were forsaken and hated… I will make you an everlasting glory. God’s promise to his people. Jesus knows those words. Jesus has made those words his own so deeply that he wanted to make Israel’s path through darkness and death his own. He wanted to represent Israel in that downfall, after which the glory of the Lord would appear, after which everything would be well. Isaiah speaks of Israel’s path, and it has become the paradox of Jesus’ path. Because he makes that path his own. Where does God’s glory become visible? In the spectacle, in the heights, in the exalted, in that dawning light that moves absolutely unyieldingly through the world. It becomes visible in what is despised, rejected, and cast aside. The glory of the Lord is revealed in what the world and what we naturally reject. For even the disciples struggled with this. Indeed, a triumphant Messiah—that is whom we want to follow. That is the desire of our hearts. Jesus announces that he must die. The Son of Man is glorified when he loses himself, when he surrenders to that death, when he accepts the ultimate consequences of his obedience to God. And through that, and in no other way, does he become the light that never goes out. Jesus speaks in very general terms, so that it applies to us as well. Whoever loves their life loses it. Whoever goes to any lengths to survive at the expense of everything and everyone—yes, that person actually loses it. Even if you were to survive physically, you would have lost the quality, the inner value, and the dignity of your life. Whoever lets go of their life in service to this God, whoever lets go of their life in following Jesus—yes, that person will preserve it. For such a person, life retains that value and dignity. It is not a call to some kind of sacrifice, but an invitation to trust that the life we cling to, the life we see before us, the life we create, is far smaller than the life God wants to give. The grain of wheat that dies bears much fruit. The path that descends opens the high heavens. The darkness that falls upon the cross is not overcome by the light through its own power, but through the simplicity of that surrender out of love. In John, this cannot be said; Jesus cannot stand there talking with his disciples without God the Father also joining the conversation. The voice from heaven is not needed to confirm Jesus’ words, but to make it clear that Jesus’ path through suffering, death, and darkness is not meaningless. Even though all of humanity might be jumping and cheering together, saying, “Look, none of it has come true.” This pretender, this false messiah, this pseudo-leader of the Jewish people—he’s simply going to be lost to history. John puts it this way: the Father glorifies his name in the way of the Son. What we think of that way of the Son, what we think of Grie…Ken at a party and Jesus being crucified—in the end, that doesn’t matter, says John. What matters is what God has done. He himself has done. The Father in heaven has done something. And that is irrevocable and not subject to our desires or our opinions. And the result of that intervention by God in history, in that way of Jesus, is this: now the prince of this world is cast out. Now, in principle, an end has come to the domination of evil. What is not yet visible? When we leave this church again shortly, when we turn on the news, then we will know it, then we will notice it. That ruler of this world is still busy confusing us, sowing despair, distracting us from what this God, the Father of Jesus, has said. But Jesus says it now. In his suffering, in his death on the cross, that prince of this world is cast out. He is rendered irrelevant. He can still stir up trouble, he can still incite violence in people, he can still deliver a newspaper that gives us headaches and nightmares, but he has been cast out. That is to say, in principle, that new age has already dawned. Not through violence, not through a spectacular display of power by Jesus, but quite simply through a love that gives itself. Who can understand that? That simple act of love—Jesus remaining obedient to his love for God, Jesus accepting the path of darkness out of love for humanity—that gesture 2,000 years ago, a footnote, a margin in history. It changes everything. That love that gives itself proves more powerful than all the violence in this world. A light comes into the darkness that can no longer be extinguished. That is why Isaiah says it. That is why Isaiah can already speak of it. The sun will no longer set. For the Lord himself will be our light. In Jesus we see that light. Not as a radiant glow, but as a human being who gives himself to the utmost. He is the light that is still with us for a little while, the text says there, the light that invites us to walk while it is still day. And when he hides himself, that light continues to burn within us as a promise that darkness does not have the last word. But that is how it plays out in our own lives as well. Darkness in our lives, the shadow of death in our lives. We have heard it and we hear it often: people passing away, the life journey of someone we love, who is close to us, coming to an end just like that. We talk about the circumstances and how it happened and what it does to those left behind. We measure that darkness fully, we almost extend it in that way. Then comes the Gospel, which says: but take heart, stand in that light that has already dawned, and in due time accept the promise that that darkness—however real, however painful, and however deeply it may burn within us—does not have the last word. Then we lack all strength to resist it. That is the promise of Isaiah and the promise of the Gospel: darkness does not have the last word. The final word tonight. Do we share the same longing and the same yearning as those Greeks who so desperately wanted to see him? We seek him; we want to see him. Come closer, teach us to recognize you in others, in the path you walk with us, in the circumstances of life. Reveal yourself to us; we seek him. And the only answer we receive does not come from him, but from Andrew and Philip, from Paul, from Menno Simons, from one another, here in this congregation. We pass it on to one another. Those words that Jesus spoke, or almost spoke, intended—we pass those words on to one another. And in doing so, we pass on to one another that promise of the light that can overcome darkness without violence. He points to a path of life that is by no means self-evident. But whoever follows him, whoever wishes to follow him, walks in the light that Isaiah saw and that Jesus sought to embody. A light that is gentle, inviting, yet stronger than the darkness and the night. To him be the honor and the glory and the power forever and ever. Amen.
Wednesday Aug 13, 2025
Tuesday Jan 07, 2025
Tuesday Jan 07, 2025
Antisemitisme, het vooroordeel tegen of de vijandigheid jegens Joden, is een hardnekkig en complex probleem dat veel verder gaat dan geïsoleerde incidenten of hedendaagse manifestaties. De wortels ervan dringen diep door in de bodem van historische, theologische en sociopolitieke contexten. Binnen dit ingewikkelde tapijt presenteert de christelijke kerk een bijzonder diepgaand verhaal, dat een belangrijke rol heeft gespeeld in het vormen van houdingen ten opzichte van het Jodendom en Joodse gemeenschappen door de eeuwen heen. Deze blogpost wil de historische manifestaties van antisemitisme in de christelijke kerk onderzoeken, evenals de theologische implicaties, de invloed die dit heeft gehad op de joods-christelijke relaties en uiteindelijk de weg naar begrip, verzoening en genezing.
Historische context: Een precair begin
Om de evolutie van het antisemitisme binnen het Christendom volledig te kunnen begrijpen, is het cruciaal om de vroege relatie tussen Joodse en Christelijke gemeenschappen te erkennen. Voor veel vroege Christenen waren Jezus en zijn discipelen Joden, en de ontluikende beweging kwam voort uit een Joodse context. Maar toen het christendom zich begon te onderscheiden en zich begon te ontworstelen aan zijn Joodse wortels, werd het geconfronteerd met de uitdaging van identiteitsvorming tegen de achtergrond van een groeiend Romeins Rijk.
Tegen het einde van de eerste eeuw escaleerden de spanningen in een schisma. De scheidingslijn tussen jodendom en christendom veranderde snel. De vroege kerkleiders begonnen Joden steeds negatiever af te schilderen en gaven hen vaak de schuld van de dood van Jezus. Dergelijke gevoelens raakten diep geworteld in de leer en de retoriek van de kerk en creëerden een theologische basis die eeuwen van antipathie zou voeden. Belangrijke momenten, zoals het Edict van Milaan in 313 CE, verstevigden de status van het Christendom als staatsgodsdienst, waardoor deze bevooroordeelde overtuigingen de maatschappelijke normen konden doordringen.
Theologische onderbouwing van antisemitisme
Door de Middeleeuwen heen was antisemitisme vaak gehuld in een theologisch discours. De leer van de kerk speelde een beslissende rol in hoe Joodse gemeenschappen werden gezien en behandeld. Met name het concept van supersessionisme, of het geloof dat het christendom het jodendom had opgevolgd of vervangen als het ware geloof, vond een ontvankelijk gehoor bij veel kerkleiders. Deze doctrine ondermijnde niet alleen de Joodse identiteit, maar maakte ook de weg vrij voor systematische discriminatie van Joden.
Daarnaast bestendigden belangrijke kerkelijke concilies en geschriften een klimaat van minachting. Het Vierde Lateraanse Concilie van 1215 stelde bijvoorbeeld het dragen van onderscheidende kleding voor Joden verplicht en in de geschriften van invloedrijke figuren als Johannes Chrysostom werden Joden en hun geloofspraktijk ronduit veroordeeld. Dergelijke theologische beweringen, in combinatie met sociaaleconomische factoren, leidden tot golven van geweld, gedwongen bekeringen en verdrijvingen in heel Europa.
Het tijdperk van de Verlichting en de opkomst van seculier antisemitisme
Hoewel de Verlichting een tijdperk van rede inluidde, bracht het ook seculiere vormen van antisemitisme voort die in christelijke contexten bleven bestaan. Religieuze vooroordelen veranderden in culturele minachting, culminerend in ideologieën die Joden afschilderden als sociale, economische en politieke zondebokken. Met de opkomst van het nationalisme werden Joden vaak afgeschilderd als buitenstaanders, wat leidde tot tragische gebeurtenissen zoals de pogroms in Oost-Europa en culmineerde in de verschrikkingen van de Holocaust.
Zelfs in het tijdperk na de Holocaust blijft antisemitisme in sommige christelijke kringen onverbiddelijk hangen, vaak gemaskeerd als theologisch debat. Zelfs discussies over bijbelse profetie kunnen illustreren hoe antisemitisme blijft bestaan, waarbij sommige interpretaties Joden in een negatief daglicht stellen en tegelijkertijd de rijkdom van de Joodse traditie en haar belangrijke bijdragen binnen het christendom verwaarlozen.
Naar genezing en verzoening
Het erkennen van deze pijnlijke geschiedenis is essentieel voor zowel christenen als Joden. In de afgelopen decennia hebben veel kerkgenootschappen aanzienlijke inspanningen geleverd om de erfenis van het antisemitisme binnen de kerk te confronteren en aan te pakken. Het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) en de verklaring “Nostra Aetate” vormden een cruciaal keerpunt, waarbij het gedeelde erfgoed en de positieve aspecten van de joods-christelijke relaties werden erkend. Bovendien zijn veel christelijke denominaties een dialoog aangegaan met joodse organisaties om begrip en verzoening te bevorderen.
Er is echter nog veel werk aan de winkel. Congregaties moeten zich actief bezighouden met voorlichting over antisemitisme en Joodse geschiedenis, en ervoor zorgen dat de leer van de kerk en de praktijk in de gemeenschap een betrokkenheid weerspiegelen bij het bestrijden van vooroordelen. Bovendien moeten theologische kaders evolueren, waarbij de nadruk ligt op respect, liefde en begrip in plaats van verdeeldheid.
Conclusie
De geschiedenis van antisemitisme binnen de christelijke kerk herinnert ons eraan dat het geloof zowel verdeeldheid kan zaaien als genezing kan bevorderen. Door dit uitdagende verleden eerlijk en nederig onder ogen te zien, kunnen christenen de weg van verzoening met hun Joodse tegenhangers inslaan. Uiteindelijk gaat deze reis niet alleen over het rechtzetten van historisch onrecht; het gaat over het koesteren van een toekomst waarin wederzijds respect gedijt en gemeenschappen kunnen samenwerken in het gezamenlijke streven naar gerechtigheid, vrede en begrip. Het opnieuw bouwen van deze bruggen is niet slechts een daad van goede wil, maar een morele plicht die onze gedeelde menselijkheid erkent. Op dit gedeelde pad kan het geloof een bron van eenheid, hoop en liefde worden.
Saturday Jan 04, 2025
Saturday Jan 04, 2025
In zijn tot nadenken stemmende boek “Jezus en het Jodendom” gaat E.P. Sanders in op de ingewikkelde en veelzijdige oorzaken die hebben bijgedragen aan het groeiende schisma tussen het Jodendom en het Christendom. Hij argumenteert nauwgezet tegen het idee dat er één enkele, definitieve oorzaak was voor dit schisma. In plaats daarvan presenteert hij een overtuigend betoog dat een complex samenspel van verschillende factoren leidde tot de ontwikkeling van deze verdeeldheid, waarbij hij benadrukt dat de scheuring noch onvermijdelijk was, noch een inherent gevolg van de leerstellingen van Jezus.
Sanders neemt een moedig standpunt in tegen bepaalde wetenschappelijke interpretaties door te beweren dat Jezus er niet actief naar streefde om de Torah te bestrijden of af te schaffen. Hoewel sommige handelingen van Jezus - zoals zijn bereidheid om te gaan met gemarginaliseerde individuen en zondaars - de gevestigde interpretaties van de Torah in twijfel kunnen hebben getrokken, beweert Sanders dat deze handelingen niet bedoeld waren om een nieuwe religieuze beweging te lanceren. In plaats daarvan waren ze gericht op het bevorderen van een meer inclusief en barmhartig begrip van de bestaande Torah, een begrip dat barmhartigheid en ethisch gedrag benadrukte in plaats van rigide wetticisme.
De kern van Sanders' analyse is het idee dat Jezus' primaire boodschap draaide om de op handen zijnde komst van het Koninkrijk van God. Deze focus was geen systematische kritiek op het Jodendom, maar eerder een transformerende visie die bedoeld was om zijn volgelingen te inspireren. Hoewel het waar is dat Jezus' begrip van het Koninkrijk aanzienlijk kan hebben verschild van de heersende Joodse interpretaties van zijn tijd, is het cruciaal om te begrijpen dat dit perspectief niet inherent anti-Joods van aard was.
Jezus' leerstellingen waren doordrenkt van de transformerende kracht van Gods Koninkrijk en probeerden eerder de implicaties daarvan voor menselijk gedrag en maatschappelijke structuren te belichten dan de banden met het Jodendom te verbreken.Een van de belangrijkste bijdragen aan het vroegchristelijke geloofssysteem kwam van de volgelingen van Jezus, die diepgaande gebeurtenissen uit de wederopstanding meemaakten. Sanders stelt dat deze opstandingservaringen een centrale rol speelden in het opnieuw vormgeven van het geloof van de volgelingen van Jezus en uiteindelijk leidden tot een duidelijkere afscheiding van het Jodendom. De herinterpretatie van het apostolaat van Jezus, aangespoord door deze diepgaande ervaringen, gaf aanleiding tot duidelijk christelijke theologische concepten, waaronder een nieuw begrip van Jezus' rol als de Messias en zijn goddelijke aard. De wederopstanding kwam naar voren als een cruciale gebeurtenis die de perceptie van de volgelingen fundamenteel veranderde, zowel over wie Jezus was als over de missie waartoe zij zich geroepen voelden.
Daarnaast benadrukt Sanders de cruciale invloed van de apostel Paulus bij het vormen van een eigen christelijke identiteit. Zijn sterke nadruk op verlossing door geloof in Christus en zijn genuanceerde opvattingen over de toepasbaarheid van de Wet op niet-Joden dienden om de ontluikende christelijke beweging verder te distantiëren van haar Joodse wortels. Paulus' theologische raamwerk en zijn missionaire inspanningen waren instrumenteel in het vestigen van overtuigingen en praktijken die een duidelijk verschil markeerden met het traditionele Jodendom, wat bijdroeg aan de ontwikkeling van een onafhankelijke christelijke identiteit in de loop der tijd.
De sociale dynamiek van die tijd werd ook gekenmerkt door toenemende spanningen en conflicten tussen joodse christenen en verschillende andere joodse sekten in de jaren na Jezus' kruisiging. Sanders onderzoekt hoe deze conflicten zich vaak concentreerden rond belangrijke kwesties zoals de besnijdenis en de vraag of de Wet ook voor niet-Joden moest gelden. Dergelijke meningsverschillen voedden niet alleen de groeiende kloof tussen de twee geloven, maar leidden ook tot de vervolging van Joodse christenen. Deze interne strijd illustreerde de geleidelijke divergentie die plaatsvond binnen het Jodendom zelf, toen verschillende interpretaties en praktijken op de voorgrond traden.
Concluderend stelt Sanders dat de scheiding tussen jodendom en christendom geen op zichzelf staande gebeurtenis was, maar eerder een geleidelijk en gecompliceerd proces dat beïnvloed werd door een groot aantal theologische ontwikkelingen, sociale dynamieken en interne conflicten binnen het jodendom. Hij nodigt lezers uit om de opvatting van deze splitsing als een onvermijdelijk gevolg van Jezus' bediening te heroverwegen, waarbij hij traditionele verhalen aanvecht die een opzettelijke of inherente tegenstelling tussen Jezus en de Joodse leer suggereren. In plaats daarvan legt Sanders de nadruk op een genuanceerd begrip van de complexe historische realiteit die uiteindelijk het ontstaan van twee verschillende geloven mogelijk maakte, elk met hun eigen identiteit, overtuigingen en praktijken. Door deze gedetailleerde verkenning biedt hij waardevolle inzichten in het ingewikkelde tapijt van de vroegchristelijke geschiedenis en de factoren die de evolutie van het christendom hebben gevormd, los van de Joodse oorsprong.
Tuesday Aug 13, 2024
Tuesday Aug 13, 2024
Stelling 1: De Bijbel getuigt doorlopend over Jezus Christus als de tweede persoon in de Godheid. Dit wordt bevestigd in Openbaring 19:10.
Antwoord 1: Hoewel de Bijbel veel over Jezus spreekt, lijkt het erop dat de Schrift eerder wijst op een andere interpretatie dan het dogma van de goddelijkheid van Jezus.
Stelling 2: De Bijbel beschrijft zowel de goddelijkheid als de menselijkheid van Christus, wat door de vroege kerk werd verdedigd.
Antwoord 2: Deze opvatting is later in de kerk ontwikkeld en is volgens mij geen Bijbelse beschrijving van Jezus.
Stelling 3: De Bijbel maakt onderscheid tussen de personen in de Godheid (Vader, Zoon, Heilige Geest) met unieke activiteiten.
Antwoord 3: Ik geloof dat de Bijbel onderscheid maakt tussen Vader en Zoon, en dat de Heilige Geest wordt gezien als een uiting van God zelf.
Stelling 4: De eenheid en meervoudigheid van de Godheid kunnen niet worden ontkend zonder de Bijbel te ontkennen.
Antwoord 4: Ik denk dat de Bijbel niet als een studieboek moet worden gelezen om een dogma te ondersteunen.
Stelling 5: Johannes beschrijft de tweede persoon in de Godheid als "met God", wat een aparte identiteit aangeeft.
Antwoord 5: Ik betwijfel waarom het Woord van God zonder meer wordt geïdentificeerd met de Zoon van God (in trinitarische zin).
Stelling 6: De onderwerping van de Zoon aan de Vader in het verlossingsplan toont onderscheid in identiteit.
Antwoord 6: Ik vind het moeilijk om Jezus als tweede persoon in de Godheid te zien vanwege deze onderwerping.
Stelling 7: De doopformule toont de gelijktijdige aanwezigheid van de drie personen van de Triniteit.
Antwoord 7: De doopformule kan worden gezien als een uitdrukking van de economische Triniteit.
Stelling 8: De goddelijke personen communiceren en getuigen van elkaar.
Antwoord 8: Ik zie eerder dat deze communicatie vaak het menszijn van Jezus tegenover de godheid benadrukt.
Conclusie: De schrijver concludeert dat de argumentatie voor de Triniteit op basis van Bijbelse teksten onvoldoende is en dat de Triniteit een heidens leerstuk is dat aan revisie toe is.
Tuesday Aug 13, 2024
Tuesday Aug 13, 2024
De wonderen van Jezus moeten, net als alle verhalen uit de eerste eeuw, begrepen worden binnen de context van de Grieks-Romeinse wereld, de enige wereld die de auteur en zijn publiek kenden.
Twee sleutelelementen in de wonderen van Jezus zijn het machtsvertoon en de specifieke interacties tussen Jezus en de mensen die hulp zoeken. Deze elementen benadrukken het belang van zijn macht en onthullen zijn karakter.
De god die het meest bekend stond om zijn genezingen was Asclepius (door de Romeinen Asculapius genoemd). Hij werd geboren uit een menselijke moeder, Coronis, die zwanger was gemaakt door Apollo.
Asclepius werd een godheid die overal bekend was. Zijn wonderbaarlijke krachten werden toegeschreven aan het feit dat hij de zoon was van Apollo, de god van de gezondheid.
Tegen deze achtergrond hebben juist de Grieken en Romeinen de wonderverhalen begrepen die aan Jezus werden toegeschreven. Dat betekent dat zij, anders dan de Joden van die tijd, de wonderen als direct bewijs van Jezus' goddelijke herkomst hebben gezien. Dat was immers conform het patroon dat zij allemaal kenden en waar ze mee waren opgegroeid. Dat maakte de weg vrij voor de latere vergoddelijking van Jezus.
Tuesday Jun 11, 2024
Tuesday Jun 11, 2024
De tekst van Genesis 12-17 beschrijft een nieuw paradigma van het menselijk subject, geïllustreerd door de levens van Abraham en Sarah. Het gaat over het overstijgen van egocentrisme en het aannemen van verantwoordelijkheid voor anderen. Abrahams reis symboliseert een morele en spirituele transformatie, waarbij hij zijn vertrouwde identiteit achterlaat en een onbekende toekomst tegemoet gaat, geleid door beloften van het goddelijke. Dit proces van zelfoverstijging en ethisch leven voor de ander wordt gepresenteerd als een fundamentele verschuiving in menselijk bewustzijn en relaties, waarbij de Bijbel en rabbijnse hermeneutiek als rijke bronnen van interpretatie dienen. De belofte aan Abraham en Sarah is van grote betekenis en hun toekomst wordt bepaald door hun eigen keuzes en interacties met anderen, in lijn met een goddelijk plan. Dit alles vormt de basis voor een nieuw begrip van mens-zijn, waarbij de ander voorrang heeft en ethisch leven centraal staat.
Saturday Jun 08, 2024
Sunday Jun 02, 2024
Sunday Jun 02, 2024
Gewoon de tekst van Deuteronomium 1 - het leesrooster van Koinonia Bijbelstudie Live! van 2 juni 2024 geeft dit hoofdstuk.